Jafar Panahi'nin yönettiği 1997 yapımı 'Ayneh' (The Mirror), İran sinemasının sınırları zorlayan önemli örneklerinden biridir. Film, okul çıkışı annesi tarafından alınmayı bekleyen küçük Mina'nın, beklemekten sıkılıp kendi başına eve dönmeye çalışmasını konu alır. Ancak bu basit yolculuk, Tahran'ın kalabalık sokaklarında gerçeklik ile kurmaca arasındaki çizgiyi sorgulayan büyüleyici bir deneyime dönüşür.

Filmin en çarpıcı yanı, ortasında gerçekleşen beklenmedik dönüşümdür. Küçük aktris Mina, bir noktada 'rol yapmayı' reddeder ve filmin geri kalanı, kamera önünde olan biteni sorgulayan bir meta-anlatıya evrilir. Bu cesur yapısal tercih, izleyiciyi pasif bir seyirci olmaktan çıkarıp filmin yapım sürecinin bir parçası haline getirir. Panahi, bu yöntemle çocuk oyuncuların kullanımı, İran toplumundaki kadın ve çocuk algısı ile sinemanın gerçekliği temsil etme iddiası üzerine derin düşündürür.

Mina Mohammad Khani'nin performansı son derece doğal ve ikna edicidir. Kamera, onun gözünden şehrin karmaşasını ve yetişkin dünyasının ona yabancı kurallarını aktarır. Sade görüntü yönetimi ve minimal müzik kullanımı, filmin dokümanter havasını güçlendirir. 'Ayneh', sadece bir kayboluş hikayesi değil, aynı zamanda özgürlük, isyan ve sanatın kendini yeniden icat etme gücü üzerine bir filmdir. Sinema sanatına ilgi duyan, farklı anlatım biçimlerini merak eden her izleyici için mutlaka görülmesi gereken, düşündürücü ve samimi bir başyapıttır.