Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, genç erkek ve kızları kaçırarak bir malikanede kapattıkları ve 120 gün boyunca sistematik fiziksel, psikolojik ve cinsel işkenceye maruz bıraktıkları bu distopik ortam, izleyiciyi rahatsız edici bir yolculuğa çıkarır.

Pasolini, filmde faşizmin, tüketim toplumunun ve iktidarın yozlaşmış doğasını sert bir metaforla ele alır. Gösterişli dekorlar ve klasik müzik eşliğinde sunulan şiddet sahneleri, izleyicide derin bir çelişki ve rahatsızlık duygusu uyandırır. Oyunculuklar, karakterlerin soğukkanlılığını ve kurbanların çaresizliğini etkileyici bir şekilde yansıtır. Film, sanatsal bir niyetle çekilmiş olsa da, içerdiği açık şiddet ve cinsel içerik nedeniyle pek çok ülkede uzun yıllar yasaklı kalmıştır.

'Salò', rahatsız edici estetiği ve politik mesajıyla bir deneyim filmidir. Pasolini'nin, izleyiciyi edilgen bir konumdan çıkarıp şiddetin seyircisi olmaya zorlayarak toplumsal eleştiri yapma amacı, filmi sıradan bir izleme deneyiminin çok ötesine taşır. Sanatın sınırlarını, iktidarın doğasını ve insanlık durumunu sorgulamak isteyenler için zorlu ama derinlemesine düşündürücü bir yapımdır. Film, Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamlanmış olmasıyla da ayrı bir tarihsel önem taşır.