Jacques Tati'nin yönettiği ve başrolünde oynadığı 1958 yapımı Mon Oncle (Benim Amcam), modern yaşamın absürtlüklerini ele alan zamansız bir komedi klasiğidir. Film, naif ve doğal dünyasında mutlu mesut yaşayan Mösyö Hulot'nun, ultra-modern, teknolojiye boğulmuş ve son derece yapay bir evde yaşayan kız kardeşi, eniştesi ve yeğenini ziyareti üzerine kuruludur. Hulot'nun bu sterlin, aseptik ve her şeyin otomatik olduğu dünyaya ayak uyduramaması, izleyiciyi kahkahaya boğan komik durumlar yaratır. Tati, diyaloglardan çok görsel mizaha, fiziksel komediye ve detaylara yaslanarak evrensel bir dil kurar.

Oyunculuk performansları açısından Jacques Tati, Mösyö Hulot karakteriyle sinema tarihine damga vurmuştur. Sakar, iyi niyetli ve insancıl Hulot, izleyicinin hemen sempatisini kazanır. Jean-Pierre Zola ve Adrienne Servantie'nin canlandırdığı enişte ve kız kardeş karakterleri ise modern tüketim toplumunun ve sosyal statü kaygısının mükemmel birer temsilcisidir. Yönetmen Tati, renkli çektiği ilk film olan Mon Oncle'de, dekor ve set tasarımını adeta bir karakter gibi kullanır. Arpel ailesinin evi, soğuk, geometrik ve işlevsel hatlarıyla modern mimarinin insanı nasıl yabancılaştırabileceğinin somut bir kanıtıdır.

Mon Oncle, sadece komik bir film değil, aynı zamanda derin bir sosyal eleştiridir. 1950'lerin tüketim çılgınlığını, teknoloji bağımlılığını ve 'yeni' olana duyulan körü körüne hayranlığı incelikle alaya alır. Film, insani değerlerin, sıcaklığın ve doğallığın, her şeyin otomatikleştiği steril bir dünyada nasıl kaybolduğunu gözler önüne serer. Görsel şakaları, kusursuz zamanlaması ve sıcak kalbiyle Mon Oncle, her kuşaktan izleyiciye hitap eden, tekrar tekrar izlenesi bir başyapıttır. Sinemanın bir gülmece ve düşünme aracı olarak neler yapabileceğinin en zarif örneklerinden biridir.